B1 – Trumoiaren alaba liburuaren 4. atala: Olio-palmondoen abantailak

Batarik eta Kusumak bidaia segitu zuten Toba lakurantz, aitaren familiaren bila. Une batez polizia kontrol batean gertatu ziren, eta polizia-agenteekin hasi ziren hizketan:

“- Ez duzue tigrerik topatu bidean?

– Zorionez, ez.

– Zorte ona izan duzue, bai, ze normalean basurdeak edo oreinak jaten dituzte, baina ume gurien haragia ere – Kusumari begi-keinua egin zion – oso-oso gogoko dute.

– Gu ez gara tigreen beldur – bota zuen nire anaiak, eta haren ateraldiak poliziakideen irria eragin zuen.

– Hemendik aurrera ere badaude? – galdetu nuen.

– Hurrengo kilometroetan ez. Alderdi honetan oihan birjina errepidetik urrun gelditu da, eta piztiei ez zaizkie arboladi berri hauek gustatzen.

Bistan genuen eremu landatu berrian jarri nuen arreta.

– Arbola horietatik ateratzen da palmondo-olioa, ezta? – galdetu nion poliziakide kalakariari.

Besteak isilik jarraitzen zuen bere aulkian.

– Bai, tonaka. Negozio bikaina da gure herrialdearentzat.

– Ba niri ez zait gehiegi gustatzen.

– Zer ba?

– Ez dakit, nahiago dut betiko oihana.

– Oihana soberan dugu Sumatran, neska, eta olioaren salmentak jateko aski ematen die milaka laguni Indonesia guztian. Batzuk pleinitzen dira piztia gaixoengatik, baina zer da inportanteena, orangutanak eta tigreak ala jendea?

( 54. eta 55. orrialdeak, Ikasek moldatua)