B1 – BARATXURI

BARATXURI

Behin batean bizi ziren aita eta ama alaba batekin.
Alaba hau Baratxuri zen. Amak etxeko lanak egiten zituen Baratxurirekin batean, eta aita mendira joaten zen lanera. Egun batean Baratxurik behiak larrera eraman zituen. Eta behi zain zegoela loak hartu
zuen. Behi batek Baratxuri ez baitzuen ezagutzen, beste edozein belar bezala jan egin zuen. Amak, behiak etxera ez zetozela eta, mendira joan zen Baratxuri min hartuta ote zegoen ikustera.
Behiak zebiltzan tokira iritsi zenean, Baratxuriri deika hasi zen.
Baratxurik erantzuten zion:
-Hemen nago.
Amak non zegoen galdegin zion eta Baratxurik erantzun behiaren sabelean zegoela.
Gero amak behiak etxera eraman zituen. Eta behiak Baratxuri, simaurraz* batera, bota
zuen geroago.
Beste batean, amak Baratxuriri esan zion aitari bazkaria eraman behar ziola. Baina
Baratxuri beldurtu egiten zen eta ez zela ausartzen bakarrik joatera esan zion.
Amak erantzun zion astoaren belarrian joango zela, astoak bidea bazekiela eta.
Horrela aitari bazkaria eraman zion. Gero etxera zetorren, astoaren belarrian, joan bezala.
Etxera bidean lapur batzuk zeuden, egun hartan ostutako* gauzak banatzen eta esaten
zuten: “Hau niretzat, hori hiretzat, beste hori hiretzat”.
Eta Baratxurik, lapurren hizketa entzutean, esan zuen:
-Eta niretzat?
Lapurrak, hau entzutean, ikaratu ziren, eta inor ikusi ez zutenean, beren lanari jarraitu
zioten, esanez: “hau niretzat, hau hiretzat, beste hori hiretzat”.
Eta Baratxurik astoaren belarritik esan zuen bigarren aldiz:
-Eta niretzat?
Lapurrek, hau entzun zutenean, oso ikaraturik ihes egin zuten, ostutako gauza guztiak han utzirik.
Orduan Baratxurik lapurren gauzak astoan jarri eta bere etxera eraman zituen.
Eta handik aurrera oso aberats bizi izan ziren.

Hiztegia:
Simaur: ongarri (fr: engrais, fumier)
Ostu: lapurtu, ebatsi

Euskal Herriko alegia, ipuin eta kondairen bildumak
Luis Barandiaran Irizar
(Ikasek moldatua)